Lokomotywa ET-22 (201E) zaprojektowana została w latach 1965-66 przez CBKPTK (Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego), przy wykorzystaniu podstawowych podzespołów lokomoty EU-07. W 1969 roku, "Pafawag" (Wrocławska Państwowa Fabryka Wagonów) wyprodukował dwa prototypowe egzemplarze lokomotywy, a seryjna produkcja ruszyła w 1971 roku. Trwała ona do roku 1989, dostarczając dla PKP łącznie 1183 egzemplarze. ET-22 posiada dość uniwersalną charakterystykę: ciężki pociąg pasażerski (700t) może ciągnąć z maksymalną prędkością-125 km/h.Pociąg towarowy o masie do 3150t może ciągnąć z prędkością 70km/h.
W czasie trwania produkcji wprowadzano szereg zmian konstrukcyjnych. Zminiono oparcie oparcie pudła na wózkach, układ okien i żaluzji bocznych czy kształt reflektorów. Dokonywano również modernizacji, stosując sprzęg międzywózkowy oraz smarowanie obrzeży kół.
W roku 1978 wyprodukowano dwa egzemplarze typu 201Ec (numeracja inwentarzowa PKP 501 i 502, później zminiając na 701, 702, natomiast do dzisiaj pozostawiono numerację 1001 i 1002). Zastosowanu tu inne podparcie pudła, wyprowadzono na zewnątrz gniazda sterowania wielokrotnego, zdublowano przewód sprężonego powietrza do zamykania drzwi wagonów pasażerskich/wyładowywania wagonów towarowych. Lokomotywy te przystosowano również do zabudowy sprzęgu samoczynnego.
Lokomotywy ET-22 ze względu na swoją długość oraz konstrukcje wózków i połączenie owych z pudłem, na krętych szlakach powodują niszczenie nawierzchni oraz uszkodzenia czy szybsze zużycie zestawów kołowych. Lokomotywy te ustępują pod tym względem serii ET-21, chociaż według producenta oba typy mogą pokonywać łuki o promieniu 120m.